Kenmerkend voor het horrorgenre is dat het van geen ophouden weet. Er zijn onnoemlijk veel franchises die meer sequels, prequels en remakes hebben doorgemaakt dan een mens mogelijkerwijs kan bijhouden. Voor Final Destination is het al niet veel anders, al wordt er niet elk jaar plichtgetrouw weer een nieuw deel uitgeperst, zoals bijvoorbeeld bij de Saw-serie het geval is. Bovendien blinkt de horrorreeks in relatief opzicht uit in originaliteit omdat er nu eens niet gemaskerde psychopaat met een mes, vishaak of kettingzaag cheerleaders en baseball-jocks naar de eeuwige jachtvelden helpt. Sinds het nieuwe millennium moet in alle Final Destination-delen de strijd met het (nood)lot worden aangegaan, wat bij voorbaat een gelopen race is.

Dan heb je dus ook meteen het grootste minpunt van de reeks te pakken. Het begint namelijk standaard met een puber, of in het geval van dit vijfde deel een twintiger, die in een visioen een vreselijk ongeluk te verwerken krijgt. Het bleek allemaal maar een droom en de puber dan wel twintiger redt zijn vriendjes en vriendinnetjes, of in dit geval zijn collega's. Vervolgens werkt de dood alsnog zijn lijstje af en worden de omstanders van de hoofdpersoon één voor één het hoekje om geholpen. Hierbij spelen losse schroefjes, druppels vloeistof en knetterende elektriciteitsdraden vaak een cruciale rol. Zelfs een simpele paperclip kan hierdoor wel eens je vroegtijdige einde inluiden.