De voice-over van John Hurt meldt ons dat elke ziel weliswaar onsterfelijk is, maar dat de rechtschapen zielen zelfs van goddelijke aard zijn. De bloeddorstige koning Hyperion en zijn leger helpen het Griekenland van een slordige drieduizend jaar geleden de vernieling in. Alleen de mythische boog van Epirus ontbreekt nog in zijn verzameling. Met het wapentuig in handen kan hij de Titanen optrommelen en zo ook de goden van Olympus in zijn macht krijgen. Als de wrede koning de moeder van Theseus naar de eeuwige jachtvelden helpt, heeft de sportieve held niets en niemand meer te verliezen. Oppergod Zeus wijst de aardling aan als de man die samen met het orakel Phaedra en de slaaf Stavros Hyperion een lesje moet leren. Phaedra, die haar vooruitziende blik behoudt zolang ze maagd is, weet niet te voorkomen dat haar zielsverwanten in de klauwen van Hyperion komen.

Tarsem heeft er nooit een geheim van gemaakt dat de art direction en aankleding van zijn films haast belangrijker zijn dan het vertellen van een historisch accuraat verhaal. Het is er dan ook wel aan af te zien dat hij samenwerkte met de producenten van de comicverfilming 300. Op het visuele vlak is Immortals dan ook schatplichtig aan het werk van Frank Miller, compleet met blokjesbuiken, goed gegrimeerde Griekse schonen en uit de pc getoverde achtergronden. De outfits en vormgeving grenzen dikwijls aan het potsierlijke, bijvoorbeeld wanneer Phaedra en haar zusters getooid in onhandige lampenkapoutfits gevangen worden genomen, of als Mickey Rourkes Hyperion weer eens een kek masker opzet. Dat de Grieken tijd hadden voor dergelijke ongemakkelijke haute couture mag een wonder heten, onbedoeld vermakelijk is het zeker.