New Year's Eve is een mozaïekfilm in de meest hysterische vorm. De verhaallijnen zijn amper te tellen en overdaad is nog een understatement. Een synopsis is dan ook geen eenvoudige opgave dus hierbij enkele hoofdlijnen: Paul helpt Ingrid haar wensenlijst te vervullen in ruil voor exclusieve toegangskaarten voor een feest. Zuster Aimee verzorgt de stervende Stan die niet meer behandeld wil worden en nog maar één wens heeft. Randy en Elise komen samen vast te zitten in de lift. Rockster Jensen probeert het goed te maken met cateraar Laura. Twee koppels strijden om het geldbedrag voor degene die in 2012 als eerste een kind baart. Kim krijgt ruzie met haar dochter Hailey door haar angstvallig te willen beschermen. En ondertussen probeert Claire de festiviteiten op Times Square in goede banen te leiden.

Het logische gevolg van al deze verhaallijnen is dat ze nauwelijks beklijven en je nooit het overzicht krijgt. Telkens doemt de gedachte 'o ja, die hadden we ook nog' op. Waarom de makers voor zo extreem veel personages en verhaallijnen kozen is wellicht om er zeker van te zijn dat iedereen zich wel met één personage kan identificeren, het gevolg is echter dat het waarschijnlijk niemand lukt. Alle personages blijven namelijk platte karakters door de vluchtigheid waarmee hun levens en problemen worden geïntroduceerd om vervolgens even snel weer op te lossen. De uiterst zwakke dialogen hebben daarin een flink aandeel. Ze zitten vol clichés en doen geforceerd en onnatuurlijk aan. Daarvoor mogen we Katherine Fugate bedanken die scenariotechnisch op geen enkel punt slaagt.