Fincher verkreeg in de tweede helft van de jaren negentig naamsbekendheid met films als Se7en en Fight Club, en ontwikkelde eind vorig decennium een nieuwe digitale esthetiek die sinds Zodiac (2007) zijn werk kenmerkt. The Social Network werd in 2010 door velen als de beste (Amerikaanse) film van dat jaar gezien. Toch is hij kwalitatief wat wisselvallig. Na het enigszins mislukte debuut Alien³ speelde hij zich met Se7en in de kijker, maar daar volgde het in vergelijking teleurstellende The Game op, en zo wisselde hij elke keer een betere met een mindere film af.

Volgens dit patroon zou zijn nieuwste weer moeten tegenvallen, maar eindelijk breekt Fincher definitief met deze traditie. Wat niet wil zeggen dat The Girl with the Dragon Tattoo een film zonder problemen of van het niveau van het meesterlijke The Social Network is. Vanaf de geweldige begintitels – die niet zouden misstaan in de komende James Bondfilm – is duidelijk dat het de ambitie is om meer dan een goedkope kopie te maken voor de Amerikaanse markt. Het verhaal dat verteld wordt mag dan nagenoeg hetzelfde zijn als in de eerdere film, Fincher en co. halen hier en daar toch andere zaken uit het boek. De belangrijkste veranderingen zijn de stijl, de casting en de nadruk op de personages boven het mysterie.