Dat True Grit een voor de Coens behoorlijk rechtlijnige en breed toegankelijke film is, valt al snel op. De orkestrale muziek van vaste componist Carter Burwell ademt deze keer ironieloos 'epos, epos' uit. Na de Dr. Strangelove van de jaren nul Burn After Reading en de Joodse klaagzang A Serious Man, komen de broers met een potje folkloristisch Amerika. Traditioneel en ambachtelijk. Compleet met knauwende tongvallen waarin alles als een waarheid klinkt en met Indianen die zelfs op het schavot minder rechten hebben dan de rednecks. Maar natuurlijk is alles betrekkelijk. Als iemand met een berenkop op z'n hoofd de hoek om komt rijden, begint alweer te dagen welk terrein dit is.

Gebaseerd op de roman van Charles Portis (de Coens blijven benadrukken dat het boek de basis is, niet de eerdere John Wayne verfilming uit '69), bevindt True Grit zich in het gebied van No Country for Old Men en meer nog O Brother, Where Art Thou maar dan met een minder grote reeks aan gekke bijpersonages. Dat de nieuw geïntroduceerde epische ondertoon in de Coen wereld toch nog wat kwinkslagen behoudt, is grotendeels te danken aan Jeff Bridges. Zijn Rooster Cogburn weegt in zijn eentje op tegen een rariteitenkabinet, en dat zonder zijn menselijkheid te verliezen. The Dude met een Crazy Heart.